Van een leven vol noodlot naar ...
                een gelukkig samen zijn als boer en agro-toeristische boerin

 

 

foto1.jpg  Ik was 15, zat op de Havo en was kamermeisje, ik was 17 en werkte als serveerster in Nederland en daarbuiten.
  Ik ontdekte de reiswereld en toen….

  had ik even geen werk, ging naar een uitzendbureau om geld te verdienen, kon aan de slag bij de Centrale Rabobank in Utrecht
  en ontmoette daar mijn eerste man Henny.
  Samen werkten we om onze passie te kunnen betalen: reizen, cultuur en natuur ontdekken en veel fotograferen.

   Zo werd ik een ‘kantoormeisje’.

 

 

Marianne: ‘Altijd weer op zoek naar hagedissen en schildpadden en dat éne groene kikkertje’.

 

foto 2.jpg  Samen startten we een assurantiekantoor. Mensen adviseren en begeleiden, ons werk was best interessant.
  En onze vrije tijd, die konden we goed besteden. Europa en het Middellandse Zee gebied hebben we intensief verkend,
  altijd weer op zoek naar hagedissen en schildpadden en dat éne groene kikkertje dat we zo graag wilden zien.

  Dan, onverwacht, de dag na zijn 33e verjaardag, ik ben dan 23, krijgt Henny na het voetballen een ernstig hartinfarct.
  De revalidatie duurt lang, de verzekeraar eist de bedrijfsfinanciering op en ik ga weer buitenshuis werken om alle rekeningen
  te kunnen betalen.
  Zo ontdekken we de minder menselijke kant van de verzekeringsmaatschappijen aan den lijve. Creatief met geld, creatief met        levensmiddelen, zou dit de oorsprong zijn van mijn kookkunsten?

 

Maar helaas het noodlot slaat opnieuw toe, vijf jaar later krijgt Henny kanker. Deze ziekte is ook een enorme belasting voor zijn al beschadigde hart en veroorzaakt hartfalen. Tijdens een vakantie in Namibië krijgt Henny in 1995 een fataal hartinfarct. Ik ben dan 38 en sta er alleen voor.

Op de Groenedijk (toen nog landelijk gebied, nu Leidsche Rijn) is de burenhulp enorm.
Buren en vrienden helpen mij om het leven weer op te pakken. Ik ga verder als zelfstandig assurantieadviseur.

 

Mijn grote hobby blijft kamperen. Wel doet het enorm pijn dat ik om korting moet bedelen omdat ik alleen reis, soms moet ik gewoon de gezinsprijs betalen
en ook nog extra voor mijn hondje. Toen nam ik me voor... ooit, als ik de kans krijg, doe ik dit anders!
Daarom gaat onze prijslijst uit van één persoon, nu begrijp je waarom.
 

 

 

Piet vertelt:

En ik?

 

Hoe komt een boerenjongen uit Westbroek op Boerderij Hazenveld in Kockengen?

foto3.jpg
 Ik neem jullie even mee terug in de tijd. In de periode nog voor de 2e Wereldoorlog.

  Toen hebben mijn Opa en Oma een periode in de buurt van Kockengen gewoond.
   Als echte kaasmakers ontdekten ze dat je met de melk uit de weilanden rond Kockengen
   super lekkere boerenkaas kan maken.

  Terug in Westbroek gaan ze sparen en zodra ze geld genoeg hebben, kopen ze onze boerderij in Kockengen.


Dat was in 1940. Tja, toen hadden Opa en Oma van de Geer twee boerderijen, maar helaas….ze kregen maar één zoon.
Daarom is de boerderij in Kockengen indertijd verpacht.

 

 

 

                                                                         Vele jaren later, in 1985 mag ik de boerderij in Kockengen gaan bewonen samen met mijn vrouw Emmy.
                                                                         Dat moet natuurlijk wel in overleg met de pachter.

      foto4.jpg     De afspraak is snel gemaakt: ik mag gaan boeren, als hij maar zolang hij kan en wil door mag gaan met zijn
           handel in oude bouwmaterialen.

           En zo gebeurde het dat ik met Emmy in de boerderij trok.
           Samen werken wij hard om de boerderij op gang te brengen. Helaas voor Opa en Oma had ik thuis goed
           rondgekeken.

          Eén ding was zeker, ik ging géén kaas gaan maken. In de zomer, als het mooi weer is, staat een kaasboer
          hele tijd kazen te poetsen. Alles beter dan dat!

          Ondertussen werken wij beiden ook veel buiten de deur, om alles financieel rond te kunnen breien.
          De nieuw ingevoerde melkquotering pakt voor ons helaas erg duur uit.
     
                                                                         Met steun van mijn schoonouders en medewerking van de melkfabriek kunnen wij gelukkig toch blijven boeren.

 

 

 

 

Oktober 1992, grote vreugde in huize van de Geer, onze dochter Daniëlle
wordt geboren!

 

Helaas, enige tijd later wordt Emmy ziek. Borstkanker. Ze heeft gevochten, maar helaas niet gewonnen. Op haar 33e verjaardag overlijdt zij.

Buren en familie vangen Daniëlle op en geven mij de gelegenheid om te blijven werken in het kaaspakhuis van de familie Treur in Woerden bekend van haar Weydeland kaas.

Zo kan ik toch de koeien blijven melken, boer blijven, onze toekomstdroom behouden.
De droom waar we samen zo enthousiast aan begonnen waren.

 

 

De ontmoeting:

2000 Het millennium: Een nieuwe eeuw, een nieuw begin.

Bij een vereniging voor jonge weduwen en weduwnaars zien we elkaar voor het eerst. Enje leest het zo vaak, maar het gebeurt ook nog echt, de vonk springt over!

 

  Boer en burgermeisje, elk jaar weer bij Boer zoekt    foto5.jpg
  Vrouw : voor ons een feest van herkenning, wat een    
  andere manier van leven, dat is voor ons allebei echt     
  wel even wennen geweest.

  Ook voor Daniëlle is het een grote verandering, papa  
  heeft een vriendin!

  In 2001 is de MKZ crisis (dierziekte mond-en-klauwzeer). Het gebied rond de boerderij gaat op slot.

 
 

Heen en weer rijden mag niet meer. En ja, als je verliefd bent wil je bij elkaar zijn, dus moeten we een beslissing nemen.
Gaan we samen door of niet?

Want ja, dat was wel even een strenge periode, zelfs de vaste oppas uit het dorp mocht het erf niet meer op.
Alleen de bewoners, dus JA, toen gingen we met z’n drietjes verder op de boerderij.

Boeren is een manier van leven, geen beroep.
 

Tijdens een vakantie dromen over een eigen camping of B&B, dat doet iedereen wel eens. Hoe zouden wij dat aanpakken, hoe zouden wij dat doen?

Als dan ook de Agrarische Natuur- en Landschapsvereniging De Utrechtse Venen boeren zoekt die toeristen onderdak willen geven op hun boerderij zijn wij gelijk enthousiast.

 

Dit was de kans om onze droom te realiseren! Nou ja, Marianne ging voor de camping, Piet voor de Bed&Breakfast, och ja, dan wordt de uitdaging iets groter, want dan gaan we voor allebei!

 

foto6.jpg    Onze trouwfoto’s in 2003 zijn genomen
    op de fundamenten van de nieuwbouw.

      De fundamenten van ons nieuwe leven samen.

      Met op de achtergrond nog de restanten van wat eens een groot aanta loodsen met bouwmaterialen was.

      Al doende leert men….en ervaart men…en wat bleek?

      Het ontvangen van gasten, het werken op de camping en in de kamers, het is allemaal reuze leuk, maar niet   
      te combineren met het assurantiekantoor.


 

En Daniëlle, wordt dat onze opvolger? Nee, Daniëlle heeft haar draai gevonden in de optiekwereld. Inmiddels is ze behalve opticien ook afgestudeerd als orthoptist. Samen met haar vriend heeft ze een eigen huis gekocht.

Als orthoptist werkt ze momenteel in twee ziekenhuizen.
 

 

   

 foto7.jpg Helaas komt er in 2016 toch weer ziekte om de hoek kijken, Marianne
  krijgt last van nierfalen en moet meer rust nemen. Met wat aanpassingen,
  zoals een minimum verblijfstermijn op de camping hebben we meer rust gecreëerd.

   Zo hopen we toch nog lang door te kunnen werken!

 


Nu wij dit schrijven zijn wij fulltime boer en agro-toeristisch boerin.

 

We genieten van de drukte op ons bedrijf gedurende het campingseizoen. We genieten even zo goed van de rust op de boerderij als de camping in oktober weer dicht gaat. Bovenal genieten wij van elkaar en het feit dat we in zo’n mooie omgeving mogen wonen en werken.

 

Wie weet wat de toekomst ons nog brengt……

Nieuwsgierig geworden naar ons mooie plekje op het platteland?

 

 


Kom gerust eens langs, wij verwelkomen jullie graag!